1974

Rieche

Samuel Schudel

My Fründ, dr Aubach Es zieht mi immer wider ane Zu dir, my liebe, alte Fründ;

Und öbbe duet dy Gsicht mi mahne An schwärverdauligi Schykane Suechsch d'Ursach au in Wohlstandsgründ?

Weisch no, vor öbbe fufzig Johre? Wie munter bisch dur 's Dorf spaziert; Und uff dy Hilf hänn alli gschwore, Vorab dr Schmid het vyl verlöre ; Schad, hänn s di unter d'Strooss bugsiert.

Traum y vo myne Buebezyte, Denn, Aubach, wird's mer warm ums Härz;

Gseh Schiffli uff dym Rugge ryte Und Buebe-n-um-e Stauig stryte, Dr reinschti Rhyschiffahrts-Kommärz.

Lang isch es här und nit vergässe; Denn unsri Fründschaft het Bestand, Bi sithär mänggmol by-dr gsässe, Dym Spröchle zuegloost mit Inträsse, Im stille, grüene Kinderland.

Rächt vyl chönntsch du uns no verzelle, Vom Dääli und vo syner Gschicht, Vom Schloss, dr Mühli, dyner Quelle, Vo feyne Lüt und Kriminelle — Gäb das e-n-uffschlussryche Bricht!

Nit alles wänn mir Zwei usbringe; Y freu mi, dass 's dr ordlig goht, Im Glychklang vo dym Wällespringe Spür ych in mir e Saite schwinge, Wo niemer usser uns verstoht.

Im Parkbänggli sy Klag Loos nur, wie's hüült im leere Gescht Do über mir im Park! Weisch, d'Luftdämone gänn e Fescht, Es friert mi bis ins Mark.

Verlosse stand y, kalt und fiecht, Und lueg zum Wettsteihuus, Gseh mängge Gast im warme Liecht, dort göhn si y und uus.

Nit eine luegt mi jetz no a, Kei Mentsch kunnt meh derhär;

Y trag jo gärn und was y ka — Doch d'Einsamkeit treisch schwär.

E kleine Spatz fliegt grad verby Und hört im Bangg sy Klag: «Verstand di guet, nit druurig sy!

Y bsuech di jede Daag.»

A die Barriere- Wärter My Arbetswäg fiehrt mi scho lang Dur e Niveau-Uebergang Mit de Manne, wo dort wache, Ha-n-y mänggmool gschwätzt und glache.

Ihre Dienst: Kampf mit de Stunde, Immer an die Schrangge bunde, Zur rächte Zyt d'Barriere dräije;

Büecher läse, Teppich näije;

E mänggi Stund, bi Dag und Nacht, E ganzes Läbe uff dr Wacht, Warte, warte, jo nit pfuuse.

So-n-e Dienst chönnt eim scho grause.

Gleischtet hänn s'en sicher, treu — Jetz isch ebe-n-alles neu.

An d'Stell vom Mensch tritt d'Elektronik, Doch 's Menschlichi ersetzt si nonig, Das Ding marschiert vollautomatisch, Mir isch das eifach nit sympathisch, Kei Gruess, kei Spass, kei fründlig Wort — Meintsch grad, sygsch amne fremde-n-Ort;

E gmietlig Eggli isch verschwunde; 's het nit nur trennt, 's het au verbünde, D'Erinnrig blybt — au s'Wärterhüsli Und 's einzig Läbe drin: e Müsli, äs het e-n Erbschaft übernoh, Blinzlet mi a — ych bi jetz do!

Dr Yswejer Dr Winter het bezyte sy Regimänt agseit, zeigt jetzt sy kalti Syte vyl Froscht är ummetrait.

An d'Fänschter moolt er Blueme, versilbret Struuch und Baum; gang nur emol goh guehne in Wald — es isch e Traum.

Und wotsch goh Schlittschuehlaufe, muesch nit uff d'Kunschti goh, bruuchsch au kei Billet kauffe kasch's umesunscht biko.

Am Erleströssli unde isch d'Ysbahn prächtig pflägt, die Alte draje Runde, e Spiili d'Juged fäggt.

Mit Schuss, lueg wie si's haue, au kunschtvoll, graziös, si schwäbe mit de Fraue so säälig, amourös.

Isch das e fröhlig Trybe dort uff däm schöne Platz: «Chasch no e wenig blybe»? froggt schüüch e Burscht si Schatz.

Und d'Tanne um dr Wejer, verständig nigge si, dr Mond zieht schnall e Schlejer und lächlet still drby.

Wie heerlig, do z'verwyle, doch griegsch gärn miedi Bei, denn kasch uff 'sBaizli zyle, 's pressiert jo nit noo Hei.

's git Brötli, Wurscht und Kaffi, mit blinzle — öbbis dry, jä —■'s Luuggi het e straf fi — weisch Ornig muess halt sy.

Mir isch die Bahn vyl lieber als jedes künschtlig Ys, doch öbbe griegt's au Fieber, säll isch denn ehntr mys.

So tue mir doch verspräche — Yswejer, blyb mir zwäg, tue nie meh zämmebräche grad über d'Wiehnachtsdäg.

^ nach oben