1965

s Drejkenigsross

Hermann Schneider

Im Schpotwinter ischs gsi, wone Riechemer Bur im Usserbärg, gege 's Gränzacher Horn zue, uffem Heimwäg vom Holze uffsmol e Roß het gseh dur e Wald schteggle. E fynzelig Tier, bruun wiene jungi glänzigi Keschtene und mit schtyffe Ohre. Woner sich neecher an Gaul schlycht, merggt er, aß dä Schtächpalme frißt. Scho ebbis zuem Kopfschittle. Und drno hätt unsere Bur sich nit dängge kenne, us welem Schtall vo Rieche, Bettige oder Gränzach das Tier drusbrennt wär. En Aggergaul ischs nit gsi, und zuem rytte... herrje, es het en eso klei dunggt! Und eigedimlig Zaumzyg hets gha, breit, und 's Läder isch rot gsi wie 's Bluet vomene Gitzi.

Dr Bur het sy schwäri Axt an e Baum gschtellt und isch hibscheli däm Gaul nooche. E Schlag ans Knej oder in Mage het er nit riskiere welle; aber das Reßli eifach laufe losse, das wär em au gegene Schtrich gange.

Im rächte Momänt e Gump, und er het e breite Läderrieme in dr Hand gschpyrt. Wyt vo sich ewägg het er dr Arm gschtreggt; aber dä Gaul het kei Huef glipft. Numme dr Kopf het er e weni drillt, het dr Bur agluegt und die letschte Schtächpalmebletter zwische de Zehn vermähle. «Was wunderesch di? Lauf doch zue und nimm mi mit!» Eso hets us syne Auge gmacht; und dr Bur het, wo 's Ynachte fescht gnueg gsi isch, nit numme die schwäri Axt in Schopf gschtellt, nei, au das Reßli in Schtall.

Er isch en ehrlige Bur gsi und het das Tier none paar Tag gmäldet; aber niemer hets gmanglet, so het ers einschtwyle, wieme en het gheere sage, bhalte. Er hets gfueteret und tränggt näbe sym schwarze Aggergaul und hets au probiert z'bruche.

Aber eebe do het er syni Erfahrige gmacht! Aß es nit vor e Pflueg gange isch, das het er bald gmerggt. Het ers aber vor e lycht Wägeli gschpanne, so het er sich no de erschte paar Schritt mieße mit beide Händ heebe am Bogg, däwäg isch das Gschepf drvopfylt. Syni Bei sin uffsmol gsi wie Schtänder vomene Fotiapparat, wo drejmol eso lang wärde kenne. Vorusse fahre isch schließlig no gange; är, dr Bur, het sich an dä Heidegalopp gwennt. Aber im Dorf, nit z'dängge! D'Lyt hänen afo fir e Häxemeischter aluege, und 's Tier fir e Tej felsroß. 's het zobe kein meh welle mit unserem Bur e Jaß klopfe. Das isch 's eint gsi. Und 's ander: er isch drufko, aß das fremd Reßli sy guete Aggergaul grusig bloggt und gschnitte het. Vor ei Wage isch es sowieso nit mit em gange; es het aber au nit zämme mit em gfrässe. Isch 's Fueter in d'Krippe ko, und dr Kohli het welle dra, so hets en ginggt und het nonem gschnappt, bis er ändlig gmerggt het, aß er hibscheli warte mieß. Es isch nit unbscheide gsi; aber d'Ehr hets welle ha. Glych ischs am Brunne gange. Em Bur sy Gsicht, wo sällmol im Wald eso gschtrahlt gha het, isch suur worde; das Byscht het nit 's Fueter verdient, kei Red vomene Nutze.

Nu, en Unmensch isch er nit gsi. Abiete het er das usgfalle Reßli sowieso niemerem kenne; me hätt en jo usglacht. Und irgend ebbis het en au ghebt, aß ers eifach furtgjagt hätt. Er het guet zuenem gluegt, wie eim ebber ka bsunders ans Härz waxe, wo nit rächt isch wie die andere. Unsere Bur het sogar emol dr Doggter gholt wäge däm Gaul. Es isch in dr Oschterwuche gsi, und das Tierli fir weniger als nyt z'bruche, wil em allewyl 's Augewasser gloffe isch. Bächwys. Allerdings, die zäh Frangge hän sy Meischter graue, wo em schließlig nonere lange Untersuechig dr Veterinär gseit het, däm Reßli fähli nyt, wirgglig nyt, es wärdi gwis vonem sälber wider ufheere, das hartnäggig Augewasser.

Eso ischs gsi. Scho am Oschtersunntig; und 's Fäll het wie nej afo glänze. Dr Bur hets verbarmt, wo Summer worde isch und das Reßli het sich eso garnit vorusse kenne vertue. Drum isch er ebbenemol bym Ynachte mit em vors Dorf, wieme mit eme Hindli schpazieregoht, wo byßt oder e unemietigi Krangget het. Es isch em aber gsi, dr Gaul miech sich nit vyl us däne Bimmel; er het d'Ohre nit läbiger gschpitzt als im Stall und syni Bei nit rächt bracht. Dr Summer isch em allwäg nit biko. 's wär weiß Gott drwärt gsi, aß me sich Gidangge gmacht hätt iber das Tier. Aber was bringt dr Summer nit alles fir e Bur, und au dr Herbscht? Eso ischs Winter worde, und das Reßli het als no nytnutzig sy Plätzli gha im Schtall, het Hai gfrässe und e bitzeli Haber, het neetlig due mit em Kohli, und unserem Bur ischs langsam unbehaglig worde. Dr Winter dure, het er sich gseit, solls mynetwäge no die latynischi Zehrig ha bymer; wenns wider Maie wird, kumm i emol ellei vom Obebummel heim und ha 's im Wald verlöre. Villicht gheerts doch im Tej fei, und dä solls numme wider näh!

Dr Winter isch dure Tag fir Tag; er het Schnee brocht und Ys, und au d'Wiehnacht. Und am Heilige Obe ischs passiert, aß im Schtall e Mordsschpeggtaggel losgange isch... dr Bur isch ko renne und gseht, wie das Reßli, dä wildfremd Balg, mit de Huef an d'Tire bänglet, aß d'Schplitter fliege. Unsere Ma schrejt, er fluecht, 's Gsicht isch no heiß vom Kerzlischyn: «Bisch verruggt? Die gueti eichigi Tire!...» — D'Brättli glepfe uf e Hof use, kei schwäre Brabanter miech däwäg Kleiholz. E Gump, elegant wie vomene Zirkustier, und drvo isch die verflixti, undanggbari bruni Keschtene ...

Dr Bur schtoht im glitzerige Schnee, und syni Auge glitzere vor Wuet. Schließlig list er d'Brättli zämme. Morn isch Fyrtig, und do het e rächte Mensch ufgruumt. — Dängge? Sich vernimpftigi Gidangge mache iber dä Gaul, das het er jetz no weniger kenne als vorhär, au wenn Winter gsi isch und ehnder Zyt drzue.

Und doch het er bald gnueg gwißt, woner dra gsi isch. Nonem Nejjohr het d'Arbet im Wald wider agfange, und es wär e Wunder gsi, wenn unsere Bur nit d'Ohre gschpitzt hätt im Usserbärg. Allerdings, fir en Afang het 's Unterholz numme ganz lyslig kracht: E Reh isch duregwitscht oder e Has. Ebbe am zahnte Obe aber im neje Johr — d'Axt isch scho schtill gsi, unsere Bur het grad dr Ruggsagg iber d'Axle gschwunge — do ischs losgange zwische de Baim, anderscht wie wenn e Rudel Rehli kunnt oder e Koppele Hase. Und d'Auge, wo dr Bur sy Kopf glipft het, sin in e Liechtschyn ynegrote und in e Farbepracht, wo dur e Wald drhär zöge isch. — Abe mit em Kopf hinter e paar Schtude!

Zwei Reßli sins gsi: eins wyß, 's ander schwarz; vor däne het 's Unterholz kracht. Denn sin si drhär ko wie 's Bysiwätter, und e schwäri Lascht hän si treit. Dr Kohli het no kenne lache; uf ihm isch numme ei Kenig gsässe. — Kenig? E Mohr ischs gsi, juschtemänt wiemenen uf de Krippebilder gseh ka. Prächtig agleit, Flitter um und um, und uf em Kopf e Krone, wo im Bur sy Ruggsagg gwis e Flymli gsi isch drgege. Aber erseht dr Schimmel! Du liebi Zyt! Zwei Kenig het er treit, ein mit eme bruune Gsicht, und ein mit eme wyße. Und beidi Tier hän glänzt tausigmol schener als die vo dr Reßlirytti us dr Buebezyt. Frylig, dr Schimmel het schwär gniempt, und dr wyß Kenig het d'Hand eweni glipft, und si sin alli ab de Gail. Die hän sich gschtreggt, und ... het unsere Bur rächt gseh? Weideli sin si hinter d'Stächpalme mit ihre fynzelige Myler. Und d'Kenig? Scho het e Fyrli gflaggeret unter de Händ vom Mohr; si hän sich ums ummeluege ygrichtet firs ässe und fir d'Nacht. Zwei hän dr schtyff Buggel gwermt und d'Fieß, dr bruun Kenig numme, dä het kei Rueh gha, isch do e Schrittli wyter in Wald y ne, dert eins, und er het gluegt, wie wenn er wott d'Baim zelle. Dr Bur het sich no wyter abebuggt und sich scho bsunne, ob er nit Färsegäld wotti gä. Denn mit eso wunderlige Heere zämmebotsche zmitts im Wald ...

Do ischs em ufsmol gsi, er heeri trämpele hinter sym Rugge... und richtig: schießt do sy Malefyzgaul drhär, mit eme Gump iber d'Schtude und uffe bruun Kenig zue... rybt sy Kopf am Mantel und duet wie närsch. Und dr Kenig ... em Bur sälber isch drby fascht 's Augewasser ko, und au die zäh Frangge sin em wider ygfalle, wonem sälbetsmol dr Veterinär abgno het.

Vyl isch zwor nimmi z'gseh gsi. Im Jänner isch dr Dimber gar weideli do. Numme 's Fyrli het e kleine Schyn gä dur e Wald. In däm Schyn aber het me zelle kenne wiene Erschtkläßler: ein, zwei, drej Kenig... ei, zwei, drej Reßli. Und es het gschtimmt, was nit ganz in Ornig gsi isch, wo das heilig Zigli vor ere Viertelschtund drhär ko isch. Und jetz, jetz isch im Bur d'Latärne ufgange. Und woner sich satt gluegt gha het an allem, wo ums Fyrli vo de Kenig gange isch, het er nit gwißt, wie gschwind aß er deheim gsi isch. Nacht hi oder här - deheim zuem verzelle !

^ nach oben